Her ders, açık bir düzen içinde.

Tecvid; Kur'an'ı doğru telaffuz, mahreç ve ritimle disiplinli biçimde okuma yoludur.

Tecvid, Kur'an sesini korumak, doğruluğu geliştirmek ve saygılı tilaveti desteklemek için çalışılır.

Arap harfleri okumanın temel birimidir. Öğrenciler kural ailelerine geçmeden önce harflerin şekillerini, sırasını ve temel ses ayrımlarını bilmelidir.

Bu alan, sonraki tecvid kuralları uygulanmadan önce Arapça okumayı oluşturan temel sesleri, harekeleri ve vurgu yapılarını kapsar.

Mahreç, harf sesinin ağızda veya boğazda oluştuğu çıkış yeridir.

Sıfatlar, harflerin ses nitelikleridir: bir harfi diğerinden ayırmayı ve harf seslerinin bağlamda nasıl davrandığını açıklamayı sağlar.

Kalın ve ince harfler, Arapça telaffuzda temel bir ayrımdır: bazı harfler daha dolgun ve kalın, diğerleri daha ince ve açık duyulur.

Gunne, belirli tecvid bağlamlarında çalışılan bir geniz sesidir; yazıdan tahmin etmek yerine dinleyerek öğrenilmelidir.

Sâkin nûn, hareke taşımayan nûn harfidir. Nûn ve tenvin kural ailesinin başlangıç noktasıdır.

Tenvin, bağlı okuyuşta son harekeden sonra n sesi ekler. Çift harekelerle gösterilir; sâkin nûn ve tenvin kural ailesine aittir.

İzhar, sâkin nûn veya tenvinin altı boğaz harfinden ء ه ع ح غ خ öncesinde açık okunmasıdır.

İdgam, sâkin nûn veya tenvinin, sonraki kelime يَرْمَلُونَ harflerinden biriyle başladığında o harfe katılmasıdır. Bilinen istisnalar ayrıca öğretilir.

Sâkin nûn veya tenvinin, gunne yapılarak sonraki harfe katıldığı idgam türü.

Sâkin nûn veya tenvinin, gunnenin geniz niteliği olmadan sonraki harfe katıldığı idgam durumu.

İklab, sonraki harf bâ olduğunda sâkin nûn veya tenvinin gunneyle okunan mîm sesine dönüşmesidir.

İhfâ, sonraki harf izhar, idgam veya iklab harflerinden olmayan on beş harften biriyse, sâkin nûn veya tenvinin geniz sesiyle kısmen gizlenmesidir.

Sâkin mîm, harekesiz mîm harfidir; sâkin nûna benzer yaklaşımla, ancak kendi kural ailesiyle çalışılır.

İhfâ-i şefevî, geçişte dudakların rol aldığı, sesin kısmen gizlendiği sâkin mîm durumudur.

İdgam-ı şefevî, sâkin mîmin öğretim sisteminde belirlenen biçimde sonraki sese katıldığı durumdur.

İzhar-ı şefevî, sâkin mîmin gizlenmeden veya katılmadan açık kaldığı durumdur; bâ ve mîm dışındaki bütün harflerden önce uygulanır.

Kalkale harfleri, sâkin olduklarında sıçrayarak veya yankılanarak çıkarılmaları öğretilen harflerdir.

Kalkale harfi sâkin olduğunda fark edilmelidir; çünkü bu durumda ses, kendine özgü sıçrama veya yankılanma niteliğiyle çıkarılır.

Kalkale-i suğrâ, okuyuş devam ederken kelime ortasında aslî sükûn taşıyan kalkale harfinin daha hafif yankılı sıçramasıdır.

Kalkale-i kübrâ, okuyucunun kelime sonunda durup geçici sükûn oluşturduğu kalkale harfindeki daha güçlü yankılı sıçramadır.

Medd-i tabîî, uygun hareke önce geldiğinde ve hemze veya sükûn başka med türü oluşturmadığında elif, vâv veya yânın tabii iki harekelik uzatılmasıdır.

Medd-i bedel, aynı kelimede hemzenin med harfinden önce geldiği, çoğunlukla asıl ikinci hemzenin med harfine dönüştüğü, iki harekelik uzatmadır.

Medd-i lîn, öncesi fethalı sâkin vâv veya yâdan sonra tek ünsüz geldiğinde ve okuyucu kelimede durduğunda izin verilen uzatmadır.

Medd-i ârız li's-sükûn, kelimenin sonundaki tabii med harfinden sonra tek harf geldiğinde ve okuyucu durarak bitişi geçici olarak sâkin bıraktığında oluşan geçici meddir.

Medd-i vâcip muttasıl, aynı kelimede med harfinden sonra hemze geldiğinde oluşan, dört veya beş harekelik gerekli birleşik meddir.

Medd-i câiz munfasıl, kelime med harfiyle bittiğinde ve sonraki kelime hemzeyle başladığında oluşan, ayrı kelimelerdeki câiz meddir.

Medd-i lâzım kelimî, aynı kelimede med harfinden sonra aslî sükûn taşıyan bir harf gibi kalıcı sükûn geldiğinde oluşan, altı harekelik gerekli meddir.

Medd-i lâzım harfî, bazı sûre başlarında harfler adlarıyla okunurken med harfinin kalıcı sükûn taşıdığı, altı harekelik gerekli meddir.

Allah lafzındaki lâm yeni başlangıçta veya fetha/dammeden sonra kalın, bağlı okuyuşta kesradan sonra incedir.

Lâm-ı şemsiyye, belirli tanımlık el- içindeki lâmdan sonra on dört şemsî harften biri geldiğinde lâmın ayrıca okunmayıp sonraki harfe katılmasıdır.

Lâm-ı kameriyye, belirli tanımlık el- içindeki lâmdan sonra on dört kamerî harften biri geldiğinde lâmın açık okunmasıdır.

Râ kalın veya ince olabilir. Hareke ve çevresindeki bağlam uygulamayı belirler; ayrıntılı durumlar ehil hocayla öğrenilmelidir.

Vakıf, anlamı ve bitiş sesini gözeterek kelime, ifade veya âyet sonunda okuyuşa kısa süre ara vermektir.

İbtidâ, duraktan sonra okumaya başlamak veya yeniden devam etmektir; sesin, bağlamın ve seçilen okuyuş usulünün farkında olmayı gerektirir.

Durak anlama göre değerlendirilir: bazı duraklar düşünceyi tamamlar, bazıları kabul edilebilir, bazılarıysa birlikte olması gereken kelimeleri ayırdığı için sakıncalıdır.

Mushaf durak işaretleri; okuyucunun durmaya, devam etmeye veya ikisi arasında seçime karar vermesine yardımcı olan küçük işaretlerdir.

Durmak telaffuzu değiştirir: son harfe sükûn gelir, bazı son harekeler düşer, son hemze veya tenvin harflerine göre ele alınır ve bazı med süreleri değişir.

Hemze-i vasıl, Osmanlı hatlı mushaf yazısında vasla işaretli elifle (ٱ) gösterilen birleştirme hemzesidir. Yalnızca okumaya başlarken veya duraktan sonra okunur; kelime öncekine bağlandığında düşer.

Hemze-i kat‘, uygun kürsü üzerinde veya satırda yazılan ve her durumda okunan kesme hemzesidir: kelime başında, ortasında ve sonunda; başlarken, devam ederken veya dururken.

Hemzeyle başlama, vasıl hemzesi durumları dâhil, okuyuşun başında veya duraktan sonra hemzeyle başlayan bir kelimenin nasıl ele alınacağını kapsar.

Gunne, nûn ve mîmin şeddeli biçimlerine ve geniz sesinin korunduğu veya eklendiği durumlara eşlik eden geniz niteliğidir.

Tefhîm, dilin arkasının yükselmesi ve sesin ağzı doldurmasıyla belirli harflere verilen kalın, dolgun telaffuzdur; yedi isti‘lâ harfinde bütün hareke durumlarında uygulanır.

Terkīk, ilgili bağlamda kalın olmayan harflere verilen ince telaffuzdur; Arap harflerinin çoğu temelde incedir, râ ve Allah lafzındaki lâm ise bağlama bağlı durumlar taşır.

Mahreç ve açıklık, her harfe gerçek çıkış yerini ve sıfatını vererek her sesi temiz ve belirgin çıkarma becerisidir.

Sık yapılan telaffuz hataları; benzer sesleri birbirinin yerine kullanma, gunneyi eksiltme ve uzatmaları aceleye getirme gibi, farklı dil ve alışkanlıklardaki öğrencilerde görülen yanlışlardır.

Sık karıştırılan harfler, kalın ve ince çiftler gibi sesleri birbirine yakın Arapça harf çiftleri ve gruplarıdır. Öğrenci bunları mahreç ve sıfatlarına göre ayırmayı öğrenmelidir.